Home>Tip van de week

Optimisme is goed, behalve als je gaat plannen

Alle wassen zijn gedraaid, de tent is opgeruimd. De vakantie is voorbij en vandaag is de eerste serieuze werkdag van dit najaar. Ogenschijnlijk valt het qua drukte de komende maanden wel mee. Een aantal schrijfklussen, verschillende trainingen, wat netwerkbijeenkomsten en een paar coachklanten. Hoe verder ik door mijn agenda blader, hoe leger de pagina’s schijnen. En ook mijn takenlijst is maar een paar weken vooruit gevuld. Maar schijn bedriegt. De ervaring leert dat rustig baantjes trekken er niet echt in zit. Zowel mijn agenda als takenlijst zullen zoals elk najaar weer vlot gevuld raken. Met wat is ook al duidelijk. Ik ben bijvoorbeeld vrijwilliger bij een netwerk en dat leidt regelmatig tot taken. Begin 2020 starten er nieuwe opleidingen waarvoor ik wervingswerk heb te verrichten. Ik bouw hiervoor een online leeromgeving die bij lange na niet klaar is. Ook zitten er opdrachten in de pijplijn waar ik tzt graag ‘ja’ tegen wil kunnen zeggen.  Bovendien heb ik besloten om dit najaar veel donderdagen vrij te houden voor mantelzorg. En dan start ik in oktober ook nog met mijn bachelorthesis. Daar gaat vast veel tijd in zitten. Alles wijst er dus op dat het een druk najaar gaat worden. Maar mijn [...]

Optimisme is goed, behalve als je gaat plannen2019-10-14T14:32:53+01:00

Waarom een bezopen idee tot ongekende innovatie kan leiden

De afkeuring was niet van de lucht. De Amsterdamse wethouder Sharon Dijksma had het bestaan om te verkondigen dat Amsterdam vanaf 2030 benzineauto's zou gaan verbieden. Bizar, bezopen en onrealistish waren zomaar wat reacties. En: wie gaat de overstap naar elektrische auto's betalen? De gewone man zal wel weer de dupe zijn, klonk het eensluidend. Persoonlijk vond ik dat Dijksma juist complimenten verdiende. Natuurlijk zijn nog lang niet alle details duidelijk, maar het streven is nobel, zeker als je bedenkt dat Amsterdammers gemiddeld een jaar korter leven door de slechte luchtkwaliteit. Ik snap wel dat Dijksma's plan even schrikken is, zeker als je in de hoofdstad woont. En natuurlijk reageer je dan primair met 'hoe dan?' of: 'Nee!' Maar wanneer je bij het horen van een ambitieus plan ook meteen 'de weg ernaar toe' wilt weten, smoor je stretchdoelen zoals die van Dijksma vroegtijdig in de kiem. Stretchdoelen (super ambitieuze plannen, SMART geformuleerd) richten namelijk de aandacht en mobiliseren energie. Zonder stretchdoelen zouden tal van innovaties nooit gerealiseerd zijn en liepen we nu nog steeds in berenvellen rond. Nou ja, je snapt wat ik bedoel. Neem de plannen om van het gas af te gaan. Daar is heel veel weerstand [...]

Waarom een bezopen idee tot ongekende innovatie kan leiden2019-10-17T13:40:24+01:00

Jij, afgeleid? Helemaal niet!

Mijn klanten zijn het roerend met elkaar eens. Vreselijk hoe de waan van de dag hun agenda bepaalt. Ze komen nergens aan toe. Iedereen wil wat van hen, nu-en-onmiddellijk. Ad-hoc is de norm! Zij, harde, noeste werkers zijn het slachtoffer. Want nee-zeggen: ja, maar nee: dat gaat zomaar niet. Als je aan mensen vraagt wat hen ervan weerhoudt om lekker te werken, zijn ze eensluidend: het zijn de brandjes en ad-hocproblemen die hun dag verstoren. Ik weet uit ervaring hoe vervelend dat is, en leef met ze mee. Maar wat ze liever niet willen horen is: 'Dat staan jullie ook toe.' We gaan het meteen even toetsen. Kijk maar eens naar je takenlijst voor vandaag. Staat daar 'Tip van de week' lezen op? Nee? Daar ga ja al! Flauw natuurlijk, maar dit gebeurt je zo dadelijk weer, met een andere vorm van verpozing, een verzoek of een probleempje. Wees eerlijk: soms is de afleiding gewoon welkom. Iedereen weet: je werkt het lekkerst als je doet wat je hebt voorgenomen. Dat geeft een gevoel van controle en competentie: je gaat voldaan naar huis. We willen dus allemaal de hoeveelheid brandjes tot het minimum beperken. Ben je bereid daarvoor wat zelfonderzoek te [...]

Jij, afgeleid? Helemaal niet!2019-10-17T13:40:16+01:00

Zet al je werkzaamheden in je agenda

Ik begrijp er niets van. Mijn klant heeft een vrijwel lege agenda. Hoe kan dat? Hij wekt de indruk een vol en interessant leven te hebben, verhaalt over films die hij heeft gezien, museumbezoekjes en uitstapjes met zijn zoontje. Wanneer ik ernaar vraag, barst hij in lachen uit. ‘Ik schrijf alleen zakelijke afspraken op,’ zegt hij. Dit weekend heb ik bijvoorbeeld een etentje, als ik dat zou opschrijven lijkt het net alsof ik er geen zin in heb!’ Mijn klant heeft een uitstekend geheugen en hoewel ik zo'n aanpak nooit zou adviseren, pieker ik er niet over hem iets anders op te dringen, als dit voor hem werkt. Toch zijn er ook veel mensen die vrijwel al hun activiteiten (dwz afspraken, maar ook reistijd, voor- en nabereiding, werkzaamheden van je takenlijst en blokken om mail in te verwerken) in hun agenda zetten. Rick Pastoor, van Grip. Het geheim van slim werken betoogt dat je daar een veel betere timemanager van wordt. Voor Pastoor is de agenda heilig. 'Het helpt je om je tijd te bewaken,' zegt hij. Daarom adviseert hij elke activiteit van meer dan 30 minuten in je agenda te zetten en je ook daadwerkelijk aan je voornemen te [...]

Zet al je werkzaamheden in je agenda2019-05-09T10:06:16+01:00

Hartstikke logisch

De afgelopen tijd ben ik afgevallen. Op zich is daar niets bijzonders aan en er volgt nu ook geen juichend verhaal over een geweldig dieet of fantastische afslankproduct. Toch leerde ik gedurende het proces een waardevolle les die op alle vormen van gedragsverandering van toepassing is. Mijn poging om gewicht te verliezen begon – hoe kan het ook anders – op 1 januari. Na twee maanden calorieën tellen was mijn motivatie een beetje zoek, en toen ik in het kader van mijn studie een implementatie-intentie (een SMART omschreven gedragsdoel) moest formuleren, blies ik mijn afvalpoging dan ook dankbaar nieuw leven in. Ha, een challenge, dat werkt altijd goed voor mij, dacht ik. In het licht van de opdracht onderzocht ik mijn voornemen volgens de logische niveaus van Bateson. Over mijn gedrag en vaardigheden zat ik niet in, maar mijn omgeving beoordeelde ik wel als een forse bottleneck. Zeker toen ik een paar dagen op wandelvakantie ging en niet zelf kon bepalen wat ik at. Mijn strenge wandelmaatje met dezelfde ambities hield me op het rechte pad door bij elke aangeboden lekkernij te verkondigen dat ‘wij gezond wilden eten’. Maar de 30+ kaas die ik onderweg op ons o-zo-gezonde roggebrood wilde [...]

Hartstikke logisch2019-05-09T08:03:33+01:00

Zo dam je de maillawine in

Hoe nuttig en belangrijk is e-mail? Bij mijn workshop Grip op Outlook laat ik deelnemers vooraf een online intake invullen. Daarin vraag ik ze stellingen te beoordelen als: 'De mail die ik ontvang is allemaal nuttig en relevant,' en ook 'De mail die ik verstuur is allemaal nuttig en relevant'. De uitkomst laat zich raden: deelnemers zijn veel kritischer ten aanzien van de berichten van anderen dan ten aanzien van die van henzelf. Dus zélf sturen ze erg belangrijke mailtjes, maar de mailtjes die ze van anderen ontvangen zijn vaak de moeite niet, vinden ze. In de psychologie heet dat de self serving bias: je beoordeelt je eigen gedrag als positiever dan dat van anderen. In werkelijkheid bestoken ze (en wij ook!) elkaar waarschijnlijk met meer mail dan strikt noodzakelijk is. Dat de mailhoeveelheid een serieus probleem is, bleek wel uit de reacties op deze tip enkele weken geleden, er viel zelfs hulpgeroep te beluisteren. Mail is als de spreekwoordelijk lawine achter de voordeur wanneer je terugkomt van vakantie. Je raakt eronder bedolven en je krijgt geen lucht. Hoe voorkom je nou dat het zo verschrikkelijk veel wordt? Dat kan op twee manieren: door je eigen gedrag te veranderen en [...]

Zo dam je de maillawine in2019-04-11T08:07:13+01:00

Ben jij wel imperfect genoeg?

Af en toe schaam ik me te pletter. Vrijwel wekelijks sluipen er foutjes in de Tip van de week. Ik schreef dumbphone in één nieuwsbrief op drie verschillende manieren. Ik haalde kwalitatief en kwantitatief door elkaar. Ik had het over koolmijn in plaats van kolenmijn. Er stonden verkeerde links in mijn nieuwsbrief, letters te veel en woordjes te weinig. Om eerlijk te zijn, denk ik dat er in 80% van mijn nieuwsbrieven wel een fout stond. En dan heb ik het niet eens over een redenering die niet helemaal klopte, een tip die niet op de inhoud sloeg en onduidelijke verbanden in de tekst. Soms durf ik amper op 'Send' te klikken, uit angst voor het moment van aankomst in mijn inbox minuten later. Wanneer de fouten waarvoor ik uren blind was, me ineens wél opvallen. Gelukkig zijn mijn lezers minder kritisch. Een heel enkele keer attendeert iemand mij op een foutje, altijd op begripvolle toon. Soms ontdek ik ze later, wanneer ik de tips herlees voor ik ze op de website zet. Op zo'n moment breekt het koude zweet me uit. Een fout is een mokerslag voor mijn identiteit van auteur, voormalig communicatietrainer en bewonderd collega. Bijna iedereen herkent [...]

Ben jij wel imperfect genoeg?2019-04-28T18:33:04+01:00

Heb jij ook zo’n volle inbox waar je maar niet doorheen komt?

De mijnheer naast me is niet de minste. Universitair geschoold. Wetenschapper. Een echte specialist in zijn vak. Alleen: met dezelfde precisie waarmee hij zijn werk doet, heeft hij geprobeerd zijn inbox te tackelen. Hij is er nog steeds niet klaar mee en beseft: zo werkt het niet. Ik tref honderden mapjes aan en overlappende methodes om belangrijke berichten in beeld te houden. Waarschuwingen dat zijn opslagruimte dreigt vol te lopen. Het is om moedeloos van te worden, want de mails blijven maar komen. Nu ben ik er. Ik laat hem eerst maar eens ervaren hoe goed de machine voor hem kan zoeken, dwars door alle bestanden heen. Mappen en submappen. Ontvangen en verzonden items. Op naam en onderwerp. Nauwkeurig archiveren is dus vrijwel overbodig. Voorzichtig stemt hij in met een algemene map ‘archief’ waar tientallen mapjes in verdwijnen. Mapjes met slechts drie mails erin. Vergeten mapjes en mapjes van oude projecten. Dat ruimt op! De resterende mappen zijn projectmappen. Ze passen netjes op het scherm en dat geeft overzicht. Nu moeten we de inbox zelf nog te lijf met maar liefst 1152 mailtjes. Wat hij meestal doet is: diep en oppervlakkig werk door elkaar. Na de eenvoudige besluiten begint hij [...]

Heb jij ook zo’n volle inbox waar je maar niet doorheen komt?2019-04-10T21:33:37+01:00

Niet over mijn muur!

Wat een irritante gewoonte. Iemand met wie ik vaak te maken heb, gooit dingen bij mij over de muur. Regelmatig mailt hij me ongevraagd links, vragen en ideeën, klaarblijkelijk in de veronderstelling dat ik daar dan achteraan ga hollen. Vragen die ik stel, pareert hij met een wedervraag. Een noodkreet gestuurd aan hém met het verzoek eenmalig een vergadering te notuleren, stuurt hij doodleuk door aan mij met de vraag of ik dat niet kan doen. Ik trapte er niet in en antwoordde poeslief: ‘Haha, leuk geprobeerd!’ Maar in mijn hart vind ik al die lijntjes die hij uitwerpt, helemaal niet grappig. Als ik telkens in zijn aas zou happen, zou ik dan eens links gaan, dan eens rechts. Er is geen plan, er zijn geen afspraken en ook onze relatie rechtvaardigt deze houding niet. Nu weet ik dat deze vriendelijke kerel echt niet zo bedoelt. Vroeg of laat zal ik hem onder vier ogen uitleggen hoe ik liever werk. Tot die tijd negeer ik de meeste van zijn berichten (DELLE) en geef dus soms een snedige reactie. Ik besef: ik kan me deze houding permitteren; mijn broodheer is hij niet. Mijn samenwerkingspartner is zich trouwens niet eens bewust van [...]

Niet over mijn muur!2019-03-04T11:10:46+01:00

Durf jij deze energievreter te confronteren?

Een paar jaar geleden had ik een serieus conflict. Het huis wat wij in 2000 hadden gekocht, bleek te verzakken. Het begon met wat onverklaarbare scheuren in de muren. Vreemd, want voor de aanschaf had het huis (deel van een twee-onder-één-kap) juist nieuwe palen gekregen. Maar het ging van kwaad tot erger en samen met de buren stelden we het toenmalige funderingsbedrijf aansprakelijk. Na jaren monitoren, onderzoek, juridische bijstand en veel moeizame gesprekken wisten we ons gelijk te behalen en werd de schade hersteld op kosten van de aannemer en zijn verzekeraar. Een grote opluchting. Bijzonder was dat ik na afloop een prachtige bos bloemen kreeg. Niet als pleister op de wonde, maar als bedankje van de aannemer voor mijn constructieve opstelling tijdens het conflict, waardoor we er minnelijk uit konden komen. Zo werd deze uiterst vervelende periode toch op een positieve manier afgesloten. Ik herinnerde me de casus omdat ik de afgelopen tijd een cursus ‘Mediation en conflicthantering’ deed. Daardoor ben ik veel opmerkzamer geworden op de conflicten die ik in werk- en privérelaties meemaak of waarneem. Als organizer geef ik adviezen over het efficiënt en effectief gebruik van tijd en middelen. Soms gaat het dan ook over de [...]

Durf jij deze energievreter te confronteren?2019-03-04T10:25:44+01:00